Een Hitzumer in New York

Voor ons nieuwe rubriek ‘Reislust‘ hebben we Lizabeth Dijkstra weten te strikken om een verhaaltje te schrijven over New York. Zij heeft hier voor de studie vijf maanden gewoond en heeft een prachtige ervaring opgedaan in “The City That Never Sleeps“.

Een Hitzumer in New York
Het klinkt als een mooi verhaal, en dat is het natuurlijk eigenlijk ook wel. Op mijn vijftiende fietste ik nog elk weekend naar ’t Hok voor een flesje Amstelbier en mooie verhalen. Inmiddels zijn we tien jaar verder,woon ik al 8 jaar in Amsterdam en verhuisde ik afgelopen augustus voor een klein half jaar naar New York. Van Hitzum, met ruim 200 zielen, naar New York: de Amerikaanse wereldstad met 9,5 miljoen inwoners. Hoe ging dat en, misschien belangrijker, hoe was dat? Ik zal proberen om dat hier kort te vertellen.

Vorig jaar kreeg ik het fantastische nieuws dat ik geselecteerd was voor een uitwisselingsplek tussen de Universiteit van Amsterdam, waar ik studeer, en The New School, een kleine maar goede universiteit middenin New York. Op 13 augustus 2013 vloog ik dus naar JFK, een van de vliegvelden van New York. De aankomst is werkelijk fantastisch. In een taxi, rijdend over één van de grote bruggen zie je opeens een prachtige, verlichte stad oprijzen vanuit het water. Die aanblik is tegelijkertijd heel bekend maar ook ongelooflijk indrukwekkend. Natuurlijk rijd je daarvoor al door omliggende andere buurten als Brooklyn en Queens. Maar doordat Manhattan een eiland is, begint dit bekendste en hoog bebouwde deel van de stad heel abrupt: een magnifiek gezicht dat een al even magnifiek gevoel oproept. En dat gevoel ben ik vijf maanden lang niet meer kwijtgeraakt. 2013-11-07 17.50.17

Hoe ik dat bedoel? Kortgezegd: New York gaf me continu het gevoel dat àlles kon, echt alles; en niet zomaar, maar dan op het hoogste niveau. De stad bruist van de energie: iedereen die naar NY komt, komt daar om het te maken, of je nou een student bent of een bankier. Die ongelooflijke ambitie van zoveel mensen op zo’n klein stukje wereld geeft een fantastische sfeer: Yes, you can! Doe het, probeer het, ga ervoor! En met dat idee in je hoofd heb je opeens het gevoel dat de wereld aan je voeten ligt. Daar kwam vervolgens ook nog eens de inspirerende omgeving van The New School bij. Dit bleek een universiteit waar kwaliteit vanzelfsprekend wordt geacht, waar mensen naartoe komen om te laten zien wat ze kunnen en waar professoren geïnteresseerd zijn in hun studenten. Ik kon bovendien zomaar alle grote universiteiten in de stad binnenlopen en heb ontzettend veel geleerd en interessante mensen leren kennen. En als dat al niet genoeg is, dan is er op het vlak van winkelen, lekker eten en uitgaan alles te doen wat je maar kunt verzinnen. Van goedkoop bier met medestudenten tot champagne met miljoenenbankiers, van 1-dollar-pizza tot haute cuisine: in New York kan het allemaal.

De enorme ambitie levert natuurlijk ook een grote druk op: de concurrentie is moordend en als je niet zo lekker in je vel zit kan de stad meedogenloos zijn. Slapende daklozen op straat zijn net zo talrijk als de gele taxi’s en net als overal in de VS is de kloof tussen grote armoede en absurde rijkdom soms schrijnend. Maar ook dat maakt de stad tot wat het is: fantastische glamour en succesverhalen met een rauwe rand van armoede, misbruik en uitzichtloosheid. Diepere dalen, maar ook hogere pieken dan ik in Nederland ooit voor mogelijk had gehouden. Ik heb er in alle facetten van genoten en had er na vijf maanden nog lang geen genoeg van. Anders dan ik op mijn vijftiende ooit had kunnen denken, zie ik mijn toekomst nu dan ook eerder voor me in deze duizelingwekkende miljoenenstad dan rustig op’e Fryske klaai. We zullen zien of dat er in zit, voor nu heeft het me in ieder geval een onvergetelijke ervaring opgeleverd. Start spreading the news, I’m leaving today, I want to be a part of it… New York!

2013-12-22 00.03.57

Klik op de foto voor meer foto’s van Lizabeth in New York!  

Kijk voor meer verhalen op: lizabethdijkstra.wordpress.com

This entry was posted in algemeen. Bookmark the permalink.

Comments are closed.